بعد از  سالها آمدم 

میدانم دیر آمدم 

میدانم با روی سیاه آمدم 

تمام دنیا را گشتم اما خریداری نبود 

با تمام ناامیدی آمدم 

شاید خریدارم شوی آقا جان 

گر نشوی حق داری به حق مولا 

اقا جان خیلی خستم 

خیلی 

تو مرا نخری شیطان مرا میخرد

تو مرا رها کنی او مرا میگیرد

آقا جان آیا دلت می آید 

سربازت را در میان دشمن رها سازی

آیا دلت می آید؟ 

میدانم 

شرمندتم آقا 

سربارت شدم نه سربازت 

نگرانم 

انگار که نیستی 

نمیدانم شاید هم باشی و 

من چشم بینا ندارم 

اگر هستی و می بینی مرا 

خود را نشان بده 

دردمندم و نیاز به یاری تو 

اکنون شاید دیگر نباشم 

می روم به دوران کودکی هایم 

آنجایی که خوشبختی را یافته بودم 

دوباره میروم شاید بیابم 

تا دیداری دوباره 

در امان خدا 

نمیدانم که آیا بگویم یا نه 

نمیدانم اصلا خواهی خواند یا نه 

بدان این دیگر شعر نیست 

این حرف های قلب من است 

که روی کاغذ، بازی میکنند 

نمیدانم گفتنش درست است یا نه 

نمیدانم اگر بگویم چه میشود 

نمیدانم اگر بشنوی چه خواهی گفت 

نمیدانم گر  بگویی من طاقت میآورم یا نه 

اما بگذار بگویم 

حتی گر طوفان شود 

حتی گر دنیا ویران شود 

حتی گر نفس های اخرم باشد 

این است حرف دل من 

دوستت دارم 

اکنون مینویسم برایت آنچه از درونم میجوشد… 

راهنمای زندگی ام بودی… 

تابلوی جاده های زندگیم در تاریکی شب بودی…. 

مرا به مقصد میخواندی… 

ثابت قدم و استوار در جایت ایستاده بودی…. 

در گرمای سوزان تابستان مرا فرا میخواندی 

ای کسی که نمیدانم چه به نامم اسمت را… 

چه صدا زنم نامت را…  

بگویم دوست…  یا برادر….  یا خواهر….  چه نامم؟ 

هر چه هستی…  میدانم با خدایی و اهل بندگی… 

بودنت مرهمی است برای زخمم.  و نبودنت باعث چرکی بیشتر زخمم.  بمان و باش با من.